Rozdział 15/ Nowa paczka.

♥♥♥

Martina

Kiedy rano się obudziłam, na stoliku stało śniadanie. Świeże pieczywo i coś, co mnie lekko roześmiało. Parówkowe serce, a w nim jajko. Smaczne, nawet bardzo. Do tego szklanka soku pomarańczowego i miseczka świeżych owoców. Na tacy leżała jeszcze mała karteczka:

"Przepraszam, ale musiałem na chwilę wyjść. Niedługo wrócę. 

                                                                                          Jorge :) "

Nie pozostało mi nic innego jak poczekać. Ubrałam się, a że nie przychodził już dość długo postanowiłam w tempie błyskawicznym wyskoczyć do sklepu obok. Kupiłam potrzebne składniki i upiekłam muffinki czekoladowe. Potem zrobiłam krem i ozdobiłam je malinami. Nie ukrywam, że trochę pobrudziłam się kremem, więc poszłam się czym prędzej przebrać w ładną, białą bluzkę w kwiaty i szorty w niebieskie wzorki. Do tego czarne sandały-japonki. Oczywiście włosy związałam w koński ogon i założyłam okulary przeciwsłoneczne. Dziś jest wyjątkowo gorąco. Założyłam jeszcze zegarek, kolorowe kolczyki i bransoletkę i naszyjnik od Jorge.
Oczywiście zrobiłam lekki makijaż. Wzięłam torebkę, bo już miałam wychodzić, a wtedy zjawił się Jorge.

- Dzień dobry! - uśmiechnął się.
- Cześć. - przytulas przyjacielski oczywiście musiał być.
- Co tak pachnie? - zapytał.
- Zajrzyj do kuchni.
Spojrzał na mnie ze zdziwieniem, a następnie skierował się do pomieszczenia, które mu wskazałam.
- Nie musiałaś, naprawdę! - przytulił mnie raz jeszcze.
- Cieszę się, że lubisz.
- UWIELBIAM!

Porozmawialiśmy trochę i pojedliśmy muffinki. Niedługo później stwierdziłam, że już pora iść.
- Jorge, minęła 12. Pójdę już. Muszę coś przywieźć starszemu bratu...
- Na pewno nie chcesz, żebym poszedł z tobą? - ta jego troska...
- Nie, dzięki. - uśmiechnęłam się - to jednak nie to co babskie zakupy. - otwierałam w tym samym czasie drzwi.
- Czy ktoś tu mówił o babskich zakupach?

Mechi

Dziewczyna stała nadal zaszokowana całą sytuacją.

- Jorge uszczypnij mnie. - powiedziała.

- Nie będę ci robił krzywdy, bo nie ma po co!

- Dziewczyno, uspokój się. Jesteśmy zwykłymi dziewczynami!

- Aha, i jesteście aktorkami, niektóre jeszcze piosenkarkami i modelkami.

- Może za chwilę się ocknie.

- Niespodzianka... - szepnął jej do ucha Jorge. Oj, coś się kroi.

Po chwili ślicznotka (bo jak na razie nie znam jej imienia, a urodę ma... no jest śliczna), rzuciła się na szyję naszemu przyjacielowi. On także ją objął, widać było tę więź między nimi. 

Spotkał się dziś z nami i porozmawiał o tym, że jest ktoś na komu mu straszliwie zależy i na każdym kroku stara się, aby czuła się u niego jak najlepiej. Powiedział, że wziął ją do siebie, kiedy jej byłe przyjaciółki oznajmiły jej, że to koniec ich przyjaźni. Były zazdrosne. Opowiadał też, że wiele razy znaleźli się w  takiej sytuacji, kiedy miał ochotę ją pocałować, jednak nie robił tego (jak na razie...).

- To co, gotowa? - powiedziała Lodo.

- Chyba tak... - powiedziała uradowana. 

Wychodząc pocałowała jeszcze Jorge w policzek. A on zaczerwienił się jak burak. To takie słodkie... ♥

Alba

- Proponuję najpierw dokładniej się poznać. - zaproponowałam. - To jest Mechi,
 Lodo, Cande i ja, Alba. A ty jesteś...

- Martina. Dla przyjaciół Tini lub Tinita. - powiedziała już bez skrępowania z uśmiechem od ucha do ucha.

- Może najpierw zaliczymy jakąś kawiarnię? - zaproponowała tym razem Candelaria.

- Zgoda! - krzyknęłyśmy wszystkie.

Po chwili zamówienie było już złożone. Czekałyśmy na nasze cappucina. 

Po wyjściu z kawiarni czułyśmy się jakbyśmy się znały całe lata.

- Patrzcie, budka na zdjęcia! - krzyknęła Mechi. - idziemy?

Nie trzeba było długo czekać, bo już po chwili wyjechała taśma z masą fotek, z których potem miałyśmy taki ubaw, że rozbolały nas brzuchy. 

Chwilę później byłyśmy pod galerią.

Rozpoczął się nasz szał zakupowy.

Lodovica

- Zobaczcie jaka cudowna sukienka! - krzyknęła Tini.

I rzeczywiście tak było. Tak naprawdę, był to cały zestaw.

Sukienka, buty i torebka oraz biżuteria.

- Ty na pewno będziesz ładniej w niej wyglądać niż dziewczyna na wystawie.

- Jorge na 100 procent się spodoba. Gwarantuję ci to. - powiedziała Mechi.

- Słucham?! - zapytała lekko wzburzona Martina.

- Myślisz, że tego nie widać? - zaśmiała się Alba.

- Przecież widać, że między wami jest chemia... - stwierdziłam.

Potencjalna właścicielka sukienki lekko się zarumieniła.

Po chwili wszystkie weszłyśmy do sklepu i czekałyśmy z napięciem, aż Tinita pokaże się w pastelowej sukience. Po chwili wyszła.
- I jak wyglądam? - zapytała.
- Jak milion dolców! - krzyknęła Candelaria.
- Musisz ją kupić! - powiedziałam.
- Ale... cena jest jak dla mnie lekko za wysoka. - posmutniała.
- W takim razie my ci ją kupimy! - powiedziała Mechi.

Candelaria

Martina dziękowała nam tyle razy, że nie można było zliczyć. Oprócz tego oczywiście kupiłyśmy dużo innych rzeczy, ale to był główny cel. Kiedy stwierdziłyśmy, że już mamy dość, poszłyśmy na obiad. 

Czekając na zamówienie non stop rozmawiałyśmy.

- Masz śliczny naszyjnik. - stwierdziła Mechi do Martiny.

- Dziękuję. Dostałam go niedawno.

- Hm... Niech zgadnę. Od... - powiedziałam

- Jorge! - krzyknęły dziewczyny.

- I co z tego? - szatynka ponownie się zarumieniła.

- Dziewczyno, to jest przeznaczenie, rozumiesz? - próbowałyśmy jej to wytłumaczyć.

- Jedna piosenka nic nie znaczy. 

- Piosenka? Macie wspólną piosenkę?! - Alba...

- Zaśpiewaj! - namawiałyśmy ją, aż w końcu się zgodziła.
- "Tyle czasu chodząc z tobą.
Pamiętam dzień w którym cię poznałam.
Miłość we mnie urodziła się
Twój uśmiech mnie nauczył
Że za chmurami zawsze będzie słonce.
Zdradzę tobie że bez ciebie nie mogę żyć.
Światłem na drodze jesteś dla mnie.
Odkąd moja dusza cię zobaczyła.
Twoja słodycz mnie opakowała.
Kiedy jestem z tobą zatrzymuje się zegar.
Czujemy to oboje, serce nam to mówi
i ucho słyszy delikatny nasz szept. 

Chcę patrzeć na ciebie
Chcę śnić o tobie
Przeżyć z tobą każdą chwilę
Chcę cię przytulić
Chcę cię pocałować
Chcę cię mieć blisko mnie.
Przecież miłość jest tym co czuję.
Jesteś wszystkim dla mnie.


Chcę patrzeć na ciebie
Chcę śnić o tobie
Przeżyć z tobą każdą chwilę
Chcę cię przytulić
Chcę cię pocałować
Chcę cię mieć blisko mnie.
Jesteś tym czego potrzebuję.
Przecież to co czuje to 
miłość...

Nawet nie zauważyłyśmy, jaki tłum zebrał się wokół nas. Martinę obudziły dopiero brawa.

- Jest przepiękna! - stwierdziłyśmy jednogłośnie.

- Wiecie co, cieszę się że was poznałam. 

- Nie przesadzaj... - powiedziała Lodo.

- Teraz nareszcie mamy komplet! - Alba jak zwykle nie dokończyła.

- Komplet czego? - zapytała Tini.

- Od dziś jesteś w naszej paczce!

Była w siódmym niebie.

♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠♠

I jak? Poniedziałek,  a tu rozdział!

Długi i ciekawy mam nadzieję. Czekam na Wasze opinie w komentarzach.

UWAGA! Oto ostatnia statystyka weekendowa, za którą Wam meeeega dziękuję ♥

SOBOTA - 121

NIEDZIELA - 248

PONIEDZIAŁEK - 80 

DZIĘKI!

Mrs.Blanco

PS. Przez przypadek na kliszy dodałam zdjęcie Angie. SORY!

Rozdział 14/ Wieczór... prawie idealny.

♥♥♥

Martina

Powoli dochodziła godzina kolacji. Byłam bardzo podekscytowana, ponieważ ma to być bardzo droga restauracja. Ale, co ja na siebie włożę! Stwierdziłam, że ani jeden z zestawów na wyjątkowe okazje które zabrałam nie nadają się na... Dopiero teraz zdałam sobie sprawę. Czy to jest... randka?! 

Byłam jeszcze bardziej podekscytowana, ale może też lekko zdenerwowana. Nie, nie... to tylko zwykła kolacja. Z Jorge Blanco. Aktorem o nieziemskim głosie, wyjątkowym stylem tańca, świetnym stylem ubierania i... Urodzie z kosmosu... Takim przystojnym, że... awwww.... A może ja bym chciała żeby to była randka? No cóż, mam jeszcze dość czasu aby skoczyć do sklepu. To też zrobiłam, a przy okazji odwiedziłam fryzjera i kosmetyczkę, ponieważ nie jestem tak zdolna jak one. Kiedy wróciłam miałam pół godziny. Ubrałam się i spojrzałam na siebie w lustrze i powiedziałam:

" No. Teraz już jesteś gotowa Tinito. Jesteś ładna, myślę że fajna, teraz brakuje ci już tylko... chłopaka. Szkoda, że tacy nie spadają z nieba"... 

Po chwili usłyszałam pukanie do drzwi.

- Proszę!

- Możemy już jechać? Jesteś gotowa? - wszedł i...

Jorge

Patrzyłem na nią jak na anioła. Jej cudowne usta lekko się uśmiechnęły. Wiedziałem, że jest piękna, ale dopiero teraz to zrozumiałem w 101 procentach. Muszę zrobić wszystko, żeby ten wieczór zapamiętała do końca życia. 

Martina była ubrana w prześliczną beżową sukienkę, która pokazywała jej piękne nogi. Do tego te buty... Błyszczące szpilki, idealnie komponowały się z sukienką. Torebka choć mała, urocza. Fryzura i makijaż mówiły same za siebie. Oprócz tego perłowa bransoletka, kolczyki z tego samego tworzywa. Wisienka na torcie, czyli pierścionek. To zapewne ten, który ma po mamie. Brakowało jej tylko naszyjnika. Przypomniałem sobie, że w tym samym pokoju  w szufladzie mam schowany piękny wisiorek. 

- Martina, mam coś dla ciebie...

- Co? Ale... nie trzeba było.

- Przestań. - w tym samym momencie założyłem jej naszyjnik.

- Jorge, ja nie mogę tego przyjąć! Na pewno wydałeś na to fortunę!
- Nawet jak będziemy strasznie daleko od siebie, pamiętaj o mnie.
- Nigdy o tobie nie zapomnę.
- Ale skąd wiesz? W życiu nie będzie miejsca dla kogoś takiego jak ja.
- U mnie zawsze będzie miejsce dla ciebie. Zrobiłeś tyle dla mnie, a ja... - nie pozwoliłem jej dokończyć.
- Zmieniłaś moje życie.
- Czy ty mówisz
- Ja nigdy nie kłamię. 

Martina

To mnie dzisiaj Jorge zdziwił. Boże, ja nie chcę stąd wyjeżdżać! Mam złote serce od samego Jorge Blanco. Od człowieka, od którego nauczyłam się tak wiele. 

- Gotowa na kolację?

- Z tobą? Zawsze. - otworzył mi w tym samym momencie drzwi.

A na dworze stała... Biała dorożka ozdobiona kwiatami. Prowadziły ją oczywiście konie. 

Było romantycznie, żeby nie powiedzieć że bardzo.

- To co, kierunek restauracja?

- Oczywiście - zaśmiałam się.

Po chwili byliśmy na miejscu. Zajęliśmy stolik. Byłam  w szoku, że mojego "partnera" nie napadł jeszcze tłum fanów.

- To jedyne miejsce, gdzie mogę normalnie zjeść. Rzadko kiedy podpisuję tu autografy. - chyba czyta mi w myślach...

Wieczór był idealny gdyby nie to, że po chwili pojawił się...

Diego

- No proszę, proszę, kogo ja widzę! - skierowałem się do kuzyna, który jak widać miał randkę z NIĄ.

- Nie no, serio?! Dlaczego musisz się pojawiać wtedy, kiedy chcielibyśmy być sami?! - uwielbiam kiedy się złości.

- Jorge, spokojnie... - ślicznotka próbowała go uspokoić. Nie znam jej tak dobrze, ale teraz wyglądała wyjątkowo pięknie. 

Oddaliliśmy się na chwilę, bo Jorge tego chciał. 

- I co ty robisz? - zapytał

- Ja? Odbijam ci dziewczynę.

- To nie jest moja dziewczyna. 

- Jak na razie... - zaśmiałem się.

- Mną przynajmniej się dziewczyny interesują.

Nie no, teraz to grubo przysadził i nie wytrzymałem. Tak, trochę się potłukliśmy, ale mogło być gorzej. Tylko lekko krwawi mu brew. 

Martina

Kiedy zobaczyłam, że się biją przybiegłam najszybciej jak się da. 

- Diego, co ty wyprawiasz!

- Ja tylko sprawdzam wytrzymałość twojego kolegi. Ciekawe czy ty jesteś tak wytrzymała nerwowo.

- Od niej się odczep! Niczego ci nie zrobiła! Jak chcesz się na kimś wyżyć to na mnie, ale nie na niej.

Byłam w szoku. Bronił mnie jak lew.

- Boże, Jorge, co ci się stało? - zobaczyłam rozciętą brew.

- To tylko lekka ranka...

- Żartujesz sobie? Chodźmy stąd. A jeżeli jeszcze raz spotkam cię, to nie ręczę za siebie.

Kiedy już byliśmy z powrotem w domu Jorge opatrzyłam mu ranę.

- Dziękuję. - powiedział.

Pokiwałam głową i pogłaskałam go po policzku. 

- Jeżeli się nie obrazisz, jutro chciałabym iść na zakupy. Jednak jestem dziewczyną, co nie?

- Ale tak sama?

- Chyba niestety tak, bo ty mówiłeś, że jutro jesteś zajęty.

- Dobra, ale teraz idźmy już spać. Już późno. 

- Dobranoc.

Rozeszliśmy się w dwie różne strony. Ja jednak zatrzymałam się jeszcze i spojrzałam na niego. Zostały już tylko cztery dni...

☻☻☻☻☻☻

No, obiecałam i jest!

Do jutra!

Oczekuję na komentarze odnośnie fioletowego rejestru!

Mrs. Blanco 

Rozdział 13/ Pragnienie miłości.

♥♥♥

Jorge

Nie ukrywam, że po małej sprzeczce z Diego wyrzuciłem go z domu, ale to chyba nawet lepiej. Teraz przynajmniej miałem czas dla Martiny, której został już tylko tydzień pobytu w Argentynie.

- No więc, na czym skończyliśmy naszą rozmowę? - zapytałem z uśmiechem.

- Chyba na tym... - po raz drugi otrzymałem buziaka w policzek.

- Dobra, teraz pora na prezent ode mnie... - przybliżyłem się i już chciałem ją pocałować, ale oczywiście znowu coś musiało nam przeszkodzić...

- Czujesz ten dym? - zapytałem.

- O nie, to nasz obiad! - krzyknęła, po czym pobiegła do kuchni.

- Martina nie idź tam, pewnie jest pełno dymu! Zaraz otworzę okno z drugiej strony.

Ale było już za późno. Usłyszałem tylko kaszel i wołanie

- Jorge, proszę, przyjdź... Błagam... Pomóż mi! - nie zwlekałem. Dla niej wszystko. 

Po chwili byliśmy już na zewnątrz. Trzymałem ją na rękach, jak panią młodą. To był idealny moment na pocałunek, ale nie chciałem, żeby było jej niewygodnie.

- No to z obiadu nici... - powiedziała.

- A może jednak nie?

- Co chcesz zrobić?

- Zapraszam cię, ale na kolację. Pójdziemy do mojej ulubionej restauracji.

- A teraz, co zrobimy? - zapytała podekscytowana moją propozycją.

- Porozmawiamy.

- A o czym?

- O wszystkim, ale przede wszystkim o tym, kim jesteśmy...

Martina

Byłam zszokowana jego propozycją, nie sądziłam, że aktor taki jak on może się interesować mną, moim życiem i moją historią.
- Dobra... Nie chce, żeby wyglądało to jak na przesłuchaniu. Po prostu wydaje mi się, że jesteśmy już na etapie, gdzie taka rozmowa jest nam potrzebna. - złapał moją rękę i przyłożył do siebie.
- Tak... Może i masz rację. Jesteśmy już tak... blisko siebie, ale nadal wiemy o sobie tyle co nic. - odpowiedziałam lekko zarumieniona.
- Więc, może ja rozpocznę. - powiedział, co mi było na rękę, ponieważ znając mnie to będzie mi ciężko.
Nim zebrałam myśli, Jorge przyniósł album.
Pisało na nim "Dla ukochanego synka, Jorgusia".
- Jorgusia, ile miałeś lat kiedy go dostałeś?
- Myślę, że około... pięciu? - zaśmiał się.
- No dobrze. Więc urodziny mam w grudniu i jak wiesz mam dziewiętnaście lat, ale rocznikowo. Skończę w grudniu. - kontynuował.
- A twoja rodzina? Mieszkają gdzieś na terenie Buenos Aires? - zapytałam, ale powoli, bo długo o nich nie wspominał i nie chciałam go zranić.
- Nie. Mieszkają w Meksyku, czyli tam, skąd pochodzę. Musiałem wyjechać do Argentyny, ze względu na pracę. Widujemy się, niestety rzadko. Czasami nawet na święta do siebie nie przyjeżdżamy.Ostatnią Wigilię spędziłem sam, bo rodzina nie mogła przyjechać. Mam braci i małego siostrzeńca. Wiele razy po internecie chodziły plotki, że to mój syn, ale to nie prawda. Jestem za młody na to, aby zostać ojcem. Ale najpierw muszę założyć dużą, kochającą się rodzinę, albo chociaż znaleźć dziewczynę jak na początek.
- Wow, masz niezłe plany na życie. - powiedziałam z podziwem.
- Kilka miesięcy temu zerwałem ze Stephie Camareną. Słyszałaś na pewno o naszym związku, prawda? - zapytał, a ja zamarłam.
- Byłem z nią dosyć długo, żeby nie powiedzieć że za długo. Tak naprawdę, to... było przelotne zauroczenie. Nigdy jej nie pokochałem tak naprawdę. Ciągle siedzieliśmy na kanapie, rzadko kiedy gdzieś wychodziliśmy. - zakończył.
- Poza tym, moje życie uważam, że jest świetne. Robię to co kocham, śpiewam, gram. Dzieciństwo miałem wesołe, było świetnie. - zakończył swoją historię.

Jorge

- Dobrze. Jesteś gotowa? - zapytałem.

- Tak. - odpowiedziała i rozpoczęła.

- Moje dzieciństwo nie było tak kolorowe jak twoje. Moja mama była słynną piosenkarkę. Miała na imię Maria. Kiedy miałam pięć lat... zginęła w katastrofie samolotowej. Potem mój ojciec, German, inżynier wywoził mnie z kraju do kraju. Nigdy nie byłam w żadnym na stałe. Obwiniał o to moją ciocię i babcię. Teraz dopiero mieszkam w Madrycie. Przez długi czas nie pozwalał mi na muzykę, dopiero nie dawno lekko przymrużył na to oko, ale nadal chyba nie jest do końca za. - rozpłakała się. I wcale się jej nie dziwię. Nawet teraz, jest nadal zależna od ojca. Przytuliłem ją i powiedziałem.

- Gdyby cokolwiek się działo, pamiętaj, że możesz na mnie liczyć. - w myślach miałem jeszcze słowa "bo jesteś dla mnie wszystkim i tylko ciebie teraz kocham".

- I ciekawostka, która zapewne spowoduje u ciebie śmiech. Nigdy nie miałam chłopaka i nigdy się nie całowałam. 

- Co w tym śmiesznego? Po prostu nie spotkałaś jeszcze tego jedynego. - uśmiechnąłem się, ale moje myśli krążyły wokół "chciałbym nim zostać".

Po tej rozmowie zrozumiałem, że ten miesiąc w Argentynie był dla niej czymś wielkim i wyjątkowym.
I wtedy w głowie narodził mi się plan. Plan, który spowoduje, że wreszcie będzie się dobrze czuła.

♥♥♥

Ajajaj.... dzisiaj opublikuję jeszcze jeden rozdział z ich kolacji. 

Ten był długi i mam nadzieję, że się podobał.

Zostały około trzy rozdziały do powrotu do Argentyny.

Myślę o tym, czy nie zgłosić się do Fioletowego Rejestru. Co o tym sądzicie?

Każdy komentarz bardzo mnie motywuje. A im więcej komentarzy, tym więcej rozdziałów!

Mrs. Blanco

Rozdział 12/ Niespodziewany gość

♥♥♥

Martina

Byłam oparta o jego klatkę piersiową, o ten "kaloryfer", o którym marzą wszystkie dziewczyny, jego fanki. A ja tak po prostu potknęłam się, on mnie złapał i zaiskrzyło już chyba wtedy. Bo gdyby nie iskrzyło, to byśmy nie patrzyli tak na siebie... Słyszałam jak bije jego serce.

- I co teraz? - zapytał, po czym pogłaskał mnie i przysunął jeszcze bliżej.

- Co mam teraz zrobić? - padło kolejne pytanie z jego ust.

- A co chcesz? - uśmiechnęłam się.

- Ehh... Ja bym chciał wiele...

Nie ukrywam, że wtedy się spięłam, ale czułam ciepło i bezpieczeństwo.

Jednak skończyło się na uścisku. Miłosnym uścisku.

- Dziękuję. - wyszeptałam mu do ucha.

- Za co? To ja powinienem dziękować, że poznałem kogoś tak wspaniałego jak ty. - odpowiedział.

Nie wiem czemu to zrobiłam, ale pocałowałam go w policzek. 

Spojrzał na mnie a potem powiedział, że nie wie jak mi się odwdzięczy.

Niestety ta chwila była zbyt piękna, by trwała wiecznie. Zadzwonił dzwonek do drzwi. W momencie, kiedy mogliśmy tyle zrobić. Porozmawiać, poznać się... Pokochać.

Jorge

Dlaczego, ja się pytam! Gdyby nie ten dzwonek, powiedziałbym jej wszystko, prosto z mostu!

Zrobię wszystko, żeby ze mną została, żeby mnie pokochała, żeby nie wyjechała, żeby... była ze mną już na zawsze... żeby kiedyś za mnie wyszła. Abyśmy stworzyli szczęśliwą rodzinę, mieli dzieci... W tym momencie chciałem się wrócić do niej, gdyby nie to, że dzwonek dzwonił uporczywie. 

Otworzyłem drzwi, a tam zastałem...

Diego

- Siema Jorge! - krzyknąłem do kuzyna.

- Diego... Po co przyjeżdżałeś?! Chyba wyprowadziłeś się do Hiszpanii...

- Tak... Ale wpadłem na dwa tygodnie i pomyślałem, że odwiedzę cię. - widać było, że nie jest zadowolony.
- Sory, ale mam gościa i pokój gościnny też zajęty, a z nią, raczej nie podzielisz się pokojem.

- Co ty, wreszcie sobie kogoś znalazłeś?! No no no... Muszę ją zobaczyć!

Wszedłem do salonu i zastałem tam dziewczynę... od podartego plakatu!

- No proszę, proszę... Kogo ja widzę! - zaśmiałem się.

- To wy się znacie? - zapytał kuzyn.

- Tak... - odpowiedziała dziewczyna, która nie wiedzieć skąd znalazła się w domu Jorge...

♪♥♪♥♪♥♪♥♪

Uwaga, SPOILER!

Nie martwcie się, istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo, że Diego namiesza. Więc luziczek ;)

A podoba Wam się ten rozdział?

Mrs. Blanco

Rozdział 11/ Centymetry

♥♥♥

Jorge

Siedzieliśmy wpatrzeni w siebie. Czułem to. Tą muzykę w jej sercu. Nie miałem zamiaru przestać. 

Jednak w pewnym momencie nie wiedziałem co mam zrobić, choć uczucie było niesamowite.

W mojej głowie było pełno myśli, a na dodatek czułem się jakoś dziwnie, ale...

wyjątkowo. Przysunąłem się odrobinę bliżej i zacząłem mówić słowa naszej piosenki:

- Chcę patrzeć na ciebie.
Chcę śnić o tobie.
Chcę przeżyć z tobą każdą chwilę.
Chcę cię przytulić.
Chcę pocałować.
Chcę ciebie mieć blisko siebie.
Przecież miłość jest tym co czuję.
Jesteś dla mnie wszystkim. - i wtedy coś sobie uświadomiłem.
Ta piosenka nie wzięła się znikąd, coś musiało spowodować to, że nam się przyśniła i postanowiliśmy ją dokończyć. Bo piosenki pochodzą z serca, a serce...
Nigdy nie czułem czegoś takiego...
- Jorge, coś się stało? - poczułem ciepły dotyk na ramieniu i cudowny głos.
- Nie... wszystko jest dobrze.
- Na pewno?
- Tak, tak. - uśmiechnąłem się do niej, a ona to odwzajemniła, co u niej było naturalne.
- To co mi dzisiaj proponujesz? - zapytała.
- Hm... nasz czas dobiega końca i trzeba go wykorzystać w należyty sposób...
- To może... Po prostu spędzimy ten dzień razem? Pospacerujemy, porozmawiamy, pozwiedzamy jeszcze odrobinkę. A potem pójdziemy gdzieś na obiad. Ja stawiam!
- O nie nie moja droga. Nie pozwalam! - zaśmiałem się.
Nie wiedzieć czemu zaczęliśmy się szarpać, gilgotać, aż przewróciliśmy się do takiej pozycji:
Ja padłem na łóżko, a ona na mnie. Nasze usta dzieliły centymetry.

Angie

Pablo wyjeżdża, a ja zostanę sama... Kocham go! A dla miłości zrobi się wiele... co ja mam robić? Marzę o tym, aby życie spędzić  z nim!

- Angie! - jego głos przerwał moje myśli.

- Słucham cie Pablo...

- Dostałem telefon... Nastąpiła nagła zmiana planów. W ostatnim tygodniu sierpnia wyjeżdżam już do Argentyny. - załamałam się. Mieliśmy tylko 3 tygodnie.

- Pablo... Ale nie możesz wyjechać!

- Wiem, że to nie będzie łatwe, ale proszę, uwierz mi, że... to ogromna szansa! - podszedł do mnie i przytulił.

- Ale Pablo... Ja cię kocham! - zdziwiony spojrzał na mnie, a potem pocałował.

- Angie, ja też cię kocham! Proszę... Wyjedź ze mną!

- Ja...? nie wiem co mam teraz zrobić... ale... Przemyślę to i jutro dam ci odpowiedź.

***

Angie podjęła decyzję już tego samego dnia.

Zadzwoniła do Pablo i oznajmiła mu, że...

- Kocham cię. Mam nadzieję, że pomożesz mi się spakować...

Od tamtej chwili byli już nierozłączni, gdyby nie jeszcze jedna sprawa, która straszliwie męczyła Angeles - Martina.

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Nie chcę już pisać o Pablangie, więc czuję, że gdzieś ich wyśle, ale w końcu nie może być też nudno... Się zobaczy, chociaż oni będą zwykle bardzo rzadko ...

A myślicie, że dojdzie do pocałunku?

Chciałoby się, co?

Mrs. Blanco

Rozdział 10/ Nasza droga.

♥♥♥

Martina

Nie wiedzieć czemu, złapałam go. Trzymałam najmocniej jak się dało. Nie bałam się jednak, bo jestem dziewczyną ze skate parku, a nie lalunią. Po prostu czułam potrzebę tego objęcia... Dawno tego nie czułam tego ciepła. On zdziwiony, odwrócił się i uśmiechnął. Odwzajemniłam gest. To było magiczne.

Kiedy dojechaliśmy kazał mi zamknąć oczy. Na wszelki wypadek zasłonił mi je swoimi dłońmi. Kiedy wreszcie zrozumiał, że nie będę podglądała, złapał mnie w pasie i prowadził. Dotarliśmy. Zdjął ręce z moich oczu. A ja... zaniemówiłam.

- Powiesz coś? Zaczynam się bać, że zaraz uciekniesz...  - powiedział śmiejąc się.

- Po prostu jeszcze nigdy żaden chłopak nie zrobił dla mnie czegoś takiego. - staliśmy nad wodą. Jedna ławka i koc. A na nim posiłek. Truskawki i pełno innych owoców. Do tego czekolada. Wokół tego drzewa. A na jeziorze... Jacht. Oświetlony piękny. Czułam się jak księżniczka.

Odruchowo przytuliłam go... Jednak nie czułam się, jakby to był przyjacielski uścisk, ale on... znaczył dla mnie coś więcej. Byłam pewna, że w tym momencie on mnie odepchnie, dlatego czym prędzej odsunęłam się, ale on przyciągnął mnie do siebie i zaczął mi coś szeptać do ucha...

- Pamiętaj Tini. Nie jestem ptakiem, żeby latać. I obrazu nie namaluję. Nie jestem poetą, rzeźbiarzem. Jestem tym, kim jestem. Z gwiazd nie potrafię czytać, i księżyca nie zniżę. Nie jestem niebem ani słoncem. Jestem po prostu sobą. - na te słowa lekko się odsunęłam i uśmiechnęłam.

- Jesteś taki jaki jesteś, dlatego tak lubię twoje towarzystwo. Nie jesteś jak inne gwiazdy, pokazujesz mi, że marzenia się spełniają. 

- A jakie jest twoje marzenie? - zapytał.

- Właśnie się spełnia. - odpowiedziałam, ale stwierdziłam, że to zaszło już za daleko, więc zaproponowałam, że zaczniemy już jeść. 

Nadal jednak zastanawiałam się, dlaczego stoi tu ten jacht. 

Jorge

Martina to cudowna dziewczyna. Uwielbiam ją. Szkoda, że niedługo będzie musiała wracać do Hiszpanii... Muszę zrobić coś, żeby tutaj została. Tutaj bym się nią zaopiekował, pokazał jaka jest.

- Tini. Chcę ci powiedzieć, że...

- Tak? - zapytała.

- Ten jacht. Dzwoniłem już do twoich koleżanek, że nie wrócisz na noc. Zamierzam wykorzystać jeszcze czas i chociaż odrobinę pokazać ci Argentynę. Dziewczyny dały mi twoje ubrania. - powiedziałem.

Ona po raz kolejny zarumieniła sie, czuła się jak wybranka losu, jak powiedziała. Niestety po chwili jej mina posmutniała...

- Co się stało? - zapytałem, a z jej oczu zaczęły spływać łzy.

- Dziewczyny, one... zostawiły mi list... Piszą, że nie mam po co wracać... To koniec tej przyjaźni, rozumiesz?

- Ale przecież zgadzały się na to, abym się tutaj z tobą spotykał. - powiedziałem.

- Co z tego... Teraz nie mam dachu nad głową, oddały mi tylko bilet na przelot. - oznajmiła zapłakana.

- Nie mów, że zostałaś bez dachu nad głową. 

- Tak, to masz pomysł gdzie zamieszkam???

- Owszem. U mnie. - powiedziałem.

Ponieważ siedzieliśmy jeszcze na ławce, przysunąłem się do niej. Nie wiem dlaczego to zrobiłem... Po prostu.. Czułem, że to będzie magia. Objąłem ją i powiedziałem, że teraz mam dla niej niespodziankę.

Martina

Weszliśmy na pokład. Pokazał mi mój pokój, a potem powiedział, że zrobi kolację. Siedziałam w pokoju i pisałam w pamiętniku.

On jest wyjątkowy. Jest jedyny. Tylko on mnie rozumie. Stał się moim najlepszym przyjacielem. To mi wystarczy. Na razie nie chcę nikogo więcej. Mamy jedno wspólne zdjęcie. Nie chcę go zgubić, dlatego wklejam ci je tutaj. 

Podczas kolacji długo rozmawialiśmy. Potem wyszliśmy na zewnątrz. Wziął gitarę i zaczął grać. Spojrzałam na niego dziwnym wzrokiem

- Co? - zaczął się śmiać.

- Skąd to znasz? - zapytałam.

- Przyśniło mi się.

- Ale... Mi też...

Potem razem dokończyliśmy tę piosenkę i nazwaliśmy ją "Nasza Droga".

I wtedy zrozumiałam, dlaczego te wszystkie gesty, dziwne uczucie przy oglądaniu jego zdjęć. 

Po prostu Jorge był moim ideałem. Tym chłopakiem, z którym chcę wkroczyć w dorosłość. 

♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪♪

Przepraszam, za tak długą przerwę. 

Nareszcie wróciła mi wena, więc postaram się dziś napisać jeszcze jeden rozdział. 

Przepraszam raz jeszcze. Nie uwierzycie jednak, co ich czeka. :)

Ale to tak w 12, 13 rozdziale, o ile nie dalej. Jutro postaram się napisać kolejne dwa.

Mrs. Blanco

PS. Dziękuję Patce hm za nominację do LBA, jutro będzie o tym post.

Kojarzycie scenę? Tak wyglądała ich rozmowa :)

Rozdział 9/ Spotkanie

♥♥♥

Jorge

Dzisiaj miałem dziwny sen. Śniła mi się cudowna piosenka, ale cała była z... Martiną. To dziwne, że dzieją się takie rzeczy. Przecież dopiero co ją poznałem... Chciałbym się z nią jedynie zakumplować, ale nie od razu, aż tak bardzo... 

Kiedy zjadłem śniadanie i pora już była jako taka, postanowiłem zadzwonić do Tini. Nawet gdyby nie ten sen, to i tak miałem zamiar się z nią spotkać. Napisałem czym prędzej SMS-a. W następnej kolejności skierowałem się do szafy, aby wybrać jakąś odpowiednią koszulę. Wyszedłem z domu i pojechałem na zakupy. Postanowiłem, że przygotuję piknik w moim ulubionym miejscu. Tylko dla wyjątkowych osób...

Martina

Spacerowałyśmy akurat uliczkami Argentyny, kiedy mój telefon zabuczał. 

- Kto się do ciebie dobija? - zapytała Carla.

- Nie mam bladego pojęcia... - odpowiedziałam, bo sama nie znałam odpowiedzi na to pytanie.

" Cześć. Czy możemy się spotkać dzisiaj o 18? Muszę z Tobą poważnie porozmawiać. Nie stresuj się tylko. Myślę, że to będzie miłe spotkanie.  Przyjade po Ciebie :). 

                                                                                   Jorge."

Zdziwiła mnie ta wiadomość. Wolałam nie zdradzać dziewczynom tej całej akcji, bo wychodziło na to, że chce porozmawiać w cztery oczy, a nie w cztery oczy i dwie dzikuski na dodatek... Ale cóż, za to kocham ♥. 

- Słuchajcie, może już lepiej wracajmy, co? - powiedziałam, bo do spotkania z kimś takim jak Jorge trzeba się było przygotować.

- Spoczko, ale może najpierw... Skoczymy do fryzjera, kosmetyczki a następnie do szafy? - Agnese zawsze musiała świetnie wyglądać. Fryzjera odwiedzała 5 razy w tygodniu, kosmetyczkę 7. 

- Dobrze, niech ci będzie... W końcu  jesteśmy na wakacjach! - odpowiedziałam.

Angie

Zgodnie z obietnicą postanowiłam spotkać się z Pablo.

Umówiliśmy się o 12 w parku. 

Kiedy już tam dotarłam, on czekał z bukietem hiacyntów, moich ulubionych kwiatów.

- Witaj. - pocałował mnie na dzień dobry, a ja odwzajemniłam gest. - to dla ciebie... mam nadzieję, że się podobają :).

- Od ciebie? Zawsze! 

- Angie, dobrze wiesz, że ostatnio między nami dobrze się układa i chciałbym, aby tak było już zawsze.

- Ja także Pablo... Ale do czego zmierzasz?

- Stwierdziłem, że już jesteśmy w takim wieku, że powinniśmy zakładać rodziny.. Byłoby to wręcz wskazane.

- Chyba mi się tutaj nie oświadczysz, prawda? - zaśmiałam się.

- Nie spokojnie... Ale... Wprowadź sie do mnie. Na stałe. Kocham cię.

- Oh, Pablo... Ja...

- Rozumiem, nie jesteś jeszczce na to gotowa... Ale chcę, abyśmy przed moim wyjazdem spędzali razem jak najwięcej czasu.

- Ale Pablo, ja chciałam powiedzieć TAK!

Jorge

Pojechałem i wszystko naszykowałem. Wybrałem tę godzinę, gdyż wiedziałem, że wtedy o zachodzie słońca będzie idealna pogoda na takie spotkanie. Kupiłem ciastka i zrobiłem sałatkę. Owocową. Kupiłem sok, ale nie truskawkowy, bo na niego mam uczulenie. Kiedy zbliżała się pora spotkania, wsiadłem na motor. 

Jechałem i jechałem, bo do hotelu w którym jest Tini z tamtego miejsca jest kawałek. W ostatnim momencie się jednak wróciłem do domu. Przebrałem się, bo byłem jednak trochę brudny. Wziąłem jeszcze gitarę, ale zanim się spotrzegłem wybiła godzina 17.45. Czas było ruszać. I to jak najprędzej.

Kiedy dojechałem Martina już czekała.

- Mam nadzieję, że nie czekałaś długo?

- Spokojnie, dopiero co wyszłam. - uśmiechnęła się.

Podałem jej kask. Ku mojemu zdziwnieniu, nie przejmowała się fryzurą. Była zupełnie inna niż wszystkie. 

Wsiadła na motor. Kiedy ruszyliśmy złapała mnie w pasie. Chyba się bała. 

♥♥♥

Rozdział już miał być skończony.

Chciałam dodać zdjęcie, ale nie dało się, bo nie było internetu...

Potem to się nie chciało wyłączyć, zaaktualizowałam, ale wiadomo, zapisało się. Przynajmniej tak myślałam.

Okazało się, że nie. I dlatego nie jest takie ciekawe. Nie chciałam, abyście tyle czasu czekali, dlatego jest to co jest, jednak mam nadzieję, że się przynajmniej w miarę zadowolicie ;(

Mrs. Blanco